بخش 2 - ستایشِ خرد

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

کُنون اِی خِرَدمَند وَصفِ خِرَد

بِدین جایگَه گفتن اَندر خُورَد

کُنون تا چه داری بیار از خِرَد

که گوشِ نیُوشَنده زو بَر خُورَد

خِرَد بِهتر از هَر چه ایزَد بِداد

ستایش خِرَد را بِه از راهِ داد

خِرَد رَهنمای وُ خِرَد دِلگشای

خِرَد دَست گیرد به هَر دو سَرای

از او شادمانی وزویَت غَمی است

وزویَت فُزونی وزویَت کَمی است

خِرَد تیره وُ مَرد روشن رَوان

نَباشَد هَمی شادمان یِک زَمان

چه گُفت آن خِرَدمَند مَردِ خِرَد

که دانا زِ گفتار او بَر خُورَد

کسی کو خِرَد را نَدارَد زِ پیش

دِلش گَردَد از کَردهٔ خویش ریش

هُشیوار دیوانه خوانَد وُرا

همان خویش بیگانه دانَد وُرا

1010

از اویی به هَر دو سَرای اَرجمَند

گسسته خِرَد پای دارَد به بَند

1111

خِرَد چَشمِ جان اَست چون بِنگری

تو بی‌چَشمْ شادان جَهان نَسپَری

1212

نخُست‌آفرینش خِرَد را شِناس

نگهبانِ جان است و آنِ سه پاس

1313

سه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبان

کَز این سه رَسَد نیک و بَد بی‌گَمان

1414

خِرَد را وُ جان را که یارَد سُتود

وَ گَر مَن سِتایم که یارَد شُنود

1515

حَکیما چو کَس نیست گُفتن چه سود

از این پَس بگو کآفرینش چه بود

1616

تویی کردهٔ کِردگارِ جهان

ببینی هَمی آشکار وُ نَهان

1717

به گفتارِ دانندگان راه جُوی

به گیتی بِپوی وُ به هَر کَس بِگوی

1818

زِ هَر دانشی چون سخن بِشنَوی

از آموختن یِک زَمان نَغنَوی

1919

چو دیدار یابی به شاخِ سَخُن

بدانی که دانش نیاید به بُن

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور