بخش 11 - در داستان ابو منصور

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

بدین نامه چون دست کردم دراز

یکی مهتری بود گردن‌فراز

جوان بود و از گوهر پهلوان

خردمند و بیدار و روشن روان

خداوند رای و خداوند شرم

سخن گفتن خوب و آوای نرم

مرا گفت کز من چه باید همی

که جانت سخن برگراید همی

به چیزی که باشد مرا دسترس

بکوشم نیازت نیارم به کس

همی داشتم چون یکی تازه سیب

که از باد نامد به من بر نهیب

به کیوان رسیدم ز خاک نژند

از آن نیک‌دل نامدار ارجمند

به چشمش همان خاک و هم سیم و زر

کریمی بدو یافته زیب و فر

سراسر جهان پیش او خوار بود

جوانمرد بود و وفادار بود

1010

چنان نامور گم شد از انجمن

چو در باغ سرو سهی از چمن

1111

نه ز او زنده بینم نه مرده نشان

به دست نهنگان مردم کشان

1212

دریغ آن کمربند و آن گِردگاه

دریغ آن کِیی برز و بالای شاه

1313

گرفتار ز او دل شده نا‌امید

نوان لرز لرزان به کردار بید

1414

یکی پند آن شاه یاد آوریم

ز کژی روان سوی داد آوریم

1515

مرا گفت کاین نامهٔ شهریار

گرت گفته آید به شاهان سپار

1616

بدین نامه من دست بردم فراز

به نام شهنشاه گردن‌فراز

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور