بخش 10 - بنیاد نهادنِ کتاب

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

دلِ روشنِ من چو برگشت از اوی

سوی تختِ شاهِ جهان کَرد روی

که این نامه را دَستِ پیش آوَرَم

زِ دفتر به گفتارِ خویش آوَرَم

بِپُرسیدَم از هر کسی بی‌شُمار

بتَرسیدَم از گردشِ روزگار

مَگر خود دِرَنگم نباشَد بَسی

ببایَد سِپُردَن به دیگر کَسی

و دیگر که گَنجَم وَفادار نیست

همین رَنج را کَس خریدار نیست

بر این گونه یِک چَند بُگذاشتَم

سخن را نَهُفته هَمی داشتَم

سَراسَر زَمانه پُر از جَنگ بود

به جویندگان بَر جَهان تَنگ بود

زِ نیکو سُخن بِهْ چه اَندر جَهان

به نَزدِ سُخن سَنجِ فَرُّخ مَهان

اگر نامَدی این سخن از خُدای

نَبی کِی بُدی نَزدِ ما رَهنُمای

1010

به شَهرَم یکی مِهربان دوست بود

تو گفتی که با مَن به یِک پوست بود

1111

مَرا گُفت خوب آمَد این رای تو

به نیکی گِراید هَمی پای تو

1212

نِبِشته من این نامهٔ پَهلَوی

به پیشِ تو آرَم مَگَر نَغنَوی

1313

گشاده زَبان و جوانیت هَست

سخن گفتنِ پَهلوانیت هَست

1414

شو این نامهٔ خسروان باز گوی

بدین جوی نَزدِ مَهان آبروی

1515

چو آوَرد این نامه نَزدیکِ مَن

بَر اَفروخت این جانِ تاریکِ مَن

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور