بخش 2 - کشف شیوهٔ برافروختن آتش به دست هوشنگ و سابقهٔ جشن سده

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

یکی روز شاه جهان سوی کوه

گذر کرد با چند کس هم‌گروه

پدید آمد از دور چیزی دراز

سیه رنگ و تیره تن و تیز تاز

دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون

ز دود دهانش جهان تیره‌گون

نگه کرد هوشنگ باهوش و سنگ

گرفتش یکی سنگ و شد تیز چنگ

به زور کیانی رهانید دست

جهان‌سوز مار از جهان‌جوی جست

بر آمد به سنگ گران سنگ خرد

همان و همین سنگ بشکست گرد

فروغی پدید آمد از هر دو سنگ

دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ

نشد مار کشته ولیکن ز راز

از این طبع سنگ آتش آمد فراز

جهاندار پیش جهان آفرین

نیایش همی کرد و خواند آفرین

1010

که او را فروغی چنین هدیه داد

همین آتش آنگاه قبله نهاد

1111

بگفتا فروغی است این ایزدی

پرستید باید اگر بخردی

1212

شب آمد بر افروخت آتش چو کوه

همان شاه در گرد او با گروه

1313

یکی جشن کرد آن شب و باده خْوَرد

سده نام آن جشن فرخنده کرد

1414

ز هوشنگ ماند این سده یادگار

بسی باد چون او دگر شهریار

1515

کز آباد کردن جهان شاد کرد

جهانی به نیکی از او یاد کرد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور