بخش 5

شاعر: فردوسی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)

صنف: مثنوی

صداکار: فرهاد بشیریان

برون رفت پس پهلو نیمروز

ز پیش پدر گرد گیتی فروز

دو روزه بیک روزه بگذاشتی

شب تیره را روز پنداشتی

بدین سان همی رخش ببرید راه

بتابنده روز و شبان سیاه

تنش چون خورش جست و آمد به شور

یکی دشت پیش آمدش پر ز گور

یکی رخش را تیز بنمود ران

تگ گور شد از تگ او گران

کمند و پی رخش و رستم سوار

نیابد ازو دام و دد زینهار

کمند کیانی بینداخت شیر

به حلقه درآورد گور دلیر

کشید و بیفگند گور آن زمان

بیامد برش چون هژبر دمان

ز پیکان تیرآتشی برفروخت

بدو خاک و خاشاک و هیزم بسوخت

1010

بران آتش تیز بریانش کرد

ازان پس که بی‌پوست و بی‌جانش کرد

1111

بخورد و بینداخت زو استخوان

همین بود دیگ و همین بود خوان

1212

لگام از سر رخش برداشت خوار

چرا دید و بگذاشت در مرغزار

1313

بر نیستان بستر خواب ساخت

در بیم را جای ایمن شناخت

1414

دران نیستان بیشهٔ شیر بود

که پیلی نیارست ازو نی درود

1515

چو یک پاس بگذشت درنده شیر

به سوی کنام خود آمد دلیر

1616

بر نی یکی پیل را خفته دید

بر او یکی اسپ آشفته دید

1717

نخست اسپ را گفت باید شکست

چو خواهم سوارم خود آید به دست

1818

سوی رخش رخشان برآمد دمان

چو آتش بجوشید رخش آن زمان

1919

دو دست اندر آورد و زد بر سرش

همان تیز دندان به پشت اندرش

2020

همی زد بران خاک تا پاره کرد

ددی را بران چاره بیچاره کرد

2121

چو بیدار شد رستم تیزچنگ

جهان دید بر شیر تاریک و تنگ

2222

چنین گفت با رخش کای هوشیار

که گفتت که با شیر کن کارزار

2323

اگر تو شدی کشته در چنگ اوی

من این گرز و این مغفر جنگجوی

2424

چگونه کشیدی به مازندران

کمند کیانی و گرز گران

2525

چرا نامدی نزد من با خروش

خروش توام چون رسیدی به گوش

2626

سرم گر ز خواب خوش آگه شدی

ترا جنگ با شیر کوته شدی

2727

چو خورشید برزد سر از تیره کوه

تهمتن ز خواب خوش آمد ستوه

2828

تن رخش بسترد و زین برنهاد

ز یزدان نیکی دهش کرد یاد

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور