Ghazaliyat by Hafez, in audio recordings by محمدرضا ضیاء

غزل شمارهٔ 101–شراب و عیش نهان چیست؟ کارِ بی‌بنیاد

Wine and hidden pleasure, what are they? Baseless work. On the ranks of profligates we dashed. What is fit to be-be!

غزل شمارهٔ 102–دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد

Last night, the news of the beloved, journey-made, gave the wind: To the wind, I also give my heart. Whatever it be-be.

غزل شمارهٔ 103–روز وصلِ دوستداران یاد باد

The day of union of friends remember: Those times, remember, remember!

غزل شمارهٔ 104–جمالت آفتابِ هر نظر باد

The sun of every vision, Thy beauty be More beautiful than the beauty, Thy beautiful face be.

غزل شمارهٔ 105–صوفی ار باده به اندازه خورَد نوشش باد

If, to limit, the Sufi drink wine to him, sweet may it be! If not, the thought of this work of his, forgotten be!

غزل شمارهٔ 106–تَنَت به نازِ طبیبان نیازمند مباد

In need of the physician’s care, thy body be not; Vexed by injury, thy tender existence be not!

غزل شمارهٔ 107–حُسن تو همیشه در فزون باد

Ever increasing, Thy beauty be! All years, tulip-hued, Thy face be.

غزل شمارهٔ 108–خسروا گویِ فلک در خَمِ چوگان تو باد

O Lord! the ball of the sky in the curve of the polo of thine be: The place of existence and of dwelling the space of the plain of thine be!

غزل شمارهٔ 109–دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

‘Tis a long time; and the Heart-possessor a message sent not; A letter, wrote not; and a salutation, sent not.

غزل شمارهٔ 110–پیرانه سَرم عشقِ جوانی به سر افتاد

Elderly of head, into my head youthful love, hath fallen: And that mystery that, in the heart, I concealed, out hath fallen.

غزل شمارهٔ 111–عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد

When, into the mirror of the cup, the reflection of Thy face fell, From the laughter of wine, into the crude desire of the cup, the Aref fell.

غزل شمارهٔ 112–آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد

Who, to thy cheek, the hue of the rose and of the wild rose gave, To me, miserable, patience and ease, can give.

غزل شمارهٔ 113–بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

Last night, to the rose, the violet spake; and a sweet trace gave, Saying: “In the world, me, torment a certain one’s tress gave.”

غزل شمارهٔ 114–همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد

The Homa of the height of felicity to the snare of ours falleth. If, Thy passing to the dwelling of ours falleth.

غزل شمارهٔ 255–یوسفِ گم‌گشته بازآید به کنعان، غم مخور

غزل شمارهٔ 256–نصیحتی کُنَمَت بشنو و بهانه مَگیر

غزل شمارهٔ 257–روی بِنْما و مرا گو که ز جان دل برگیر

غزل شمارهٔ 258–هزار شُکر که دیدم به کامِ خویشت باز

غزل شمارهٔ 259–منم که دیده به دیدارِ دوست کردم باز

غزل شمارهٔ 260–ای سروِ نازِ حُسن که خوش می‌روی به ناز

غزل شمارهٔ 261–درآ که در دلِ خسته، توان درآید باز

غزل شمارهٔ 262–حالِ خونین دلان که گوید باز؟

غزل شمارهٔ 263–بیا و کَشتیِ ما در شَطِ شراب انداز

غزل شمارهٔ 264–خیز و در کاسهٔ زر آبِ طَرَبناک انداز

غزل شمارهٔ 265–برنیامد از تمنّایِ لَبَت کامم هنوز

غزل شمارهٔ 266–دلم رمیدهٔ لولی‌وَشیست شورانگیز

غزل شمارهٔ 267–ای صبا گر بُگذری بر ساحلِ رودِ اَرَس