غزل شمارهٔ 119

زان گل که اندکی بته مشک ناب شد

بسیار خلق از مژه در خون خضاب شد

ساقی بیا که میکده را فتح باب شد

پر کن قدح که دور شه کامیاب شد

صد مصر مملکت ز تعدی خراب شد

صد بحر سلطنت ز تطاول سراب شد

از خط صفای روی تو پادر رکاب شد

حسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد

تا دیده محو روی تو شد کامیاب شد

شبنم به آفتاب رسید آفتاب شد

آن بخت فتنه جو که تو دیدی به خواب شد

وان دل که بود سخت تر از خاره آب شد