غزل شمارهٔ 1

مقربان سلاطین چون گروهی اند که به کوه بلند بالا می روند اما عاقبت به زلازل قهر و نوازل دهر از آن کوه به زیر خواهند افتاد، شک نیست که افتادن بلندتران سخت تر خواهد بود به زیر آمدن فروتران سهل تر.

بود ایوان قرب شاه والا

برخیز و صبوح را بیارا

پُر لَخلخه کن کنار ما را

تا چند تو پس روی به پیش آ

در کفر مرو به سوی کیش آ

گفتی که گزیده‌ای تو بر ما

هرگز نبدست این مفرما

کو مطرب عشق چست دانا

کز عشق زند نه از تقاضا

دانی چه بود کمال انسان؟

با دشمن و دوست لطف و احسان

مانند سراب بند بر پا

بیهوده شدیم دشت پیما