رباعی شمارهٔ 21

این خانه نه منزل نشاط است و طرب

هست از پی آنکه تا کشی رنج طلب

آنی که فلک با تو درآید به طرب

گر آدمیی شیفته گردد چه عجب

دل را نه ز آدم و نه حواست نسب

جان را نه زمین نه آسمان است طلب

روز از دو رخت به روشنی ماند عجب

آن مقنعهٔ چو شب نگویی چه سبب

ای مجلس تو چو بخت نیک اصل طرب

وین در سخنهات چو روز اندر شب

تا بشنیدم که گرمی از آتش تب

گرمی سوی دل بردم و سردی سوی لب

از روی تو و زلف تو روز آمد و شب

ای روز و شب تو روز و شب کرده عجب