شمارهٔ 174
Poet: Sanai
Toggle stanza 1به هفت کشور تا شکر پنج و ده گویم
11
به هفت کشور تا شکر پنج و ده گویم
نبود خواهم ساکن دو روز در یک جای
22
دو پای دارم چار دگر بباید از آنک
به هفت کشور نتوان رسید بیشش پای
33
چنان زندگانی کن ای نیک رای
از آن پس که توفیق دادت خدای
44
که خایند ز اندوهت انگشت دست
چو اندر زمینت آید انگشت پای
55
مکن در جهان زندگانی چنانک
جهانی به مرگ تو دارند رای
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
نسیم صبحدم ای روح بخش روح فزای
به کوی دوست گذر مشکبیز و غالیه سای
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 916
سپید برف برآمد به کوهسار سیاه
و چون درونه شد آن سرو بوستان آرای
RudakiQasaʾid va Qitʿatشمارهٔ 110
نداند آنکه درآورد دوستان از پای
که بیخلاف بجنبند دشمنان از جای
SaadiMawaʿizMufradatشمارهٔ 66
به نوبتاند ملوک اندرین سپنج سرای
کنون که نوبتِ تست ای ملک به عدل گرای
SaadiMawaʿizQasaʾidقصیدهٔ شمارهٔ 52 - پند و اندرز
Sources
Persian text source: Ganjoor