غزل شمارهٔ 1659
Toggle stanza 1پرستشی که مدام است می پرستی ماست
11
پرستشی که مدام است می پرستی ماست
شبی که صبح ندارد سیاه مستی ماست
22
اگر چه هستی ما چون حباب یک نفس است
دل پر آبله بحر از هواپرستی ماست
33
ز بخل نیست اگر بسته ایم راه سؤال
در آستین کف سایل ز پیشدستی ماست
44
نهشت در سر ما مغز، پوچ گوییها
فنای خرمن هستی ز باد دستی ماست
55
عروج مهر کند عمر سایه را کوتاه
بلند پایگی آسمان ز پستی ماست
66
ز خود برآمدگانند محو حق صائب
گرفته ماه تمام از غبار هستی ماست
Sources
Persian text source: Ganjoor