غزل شمارهٔ 489
Toggle stanza 1چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟
11
چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟
که می بی غمی از خون شکارست ترا
22
دیده اشک فشان ابر بهارست ترا
جگر سوختگان مشک تتارست ترا
33
کوه تمکین ترا خنده کبک است فغان
دیده اشک فشان ابر بهارست ترا
44
تو و از کشتن عشاق ندامت، هیهات
خون این بی گنهان آب خمارست ترا
55
با تو ای سرو روان، آه اسیران چه کند؟
نفس سرد خزان باد بهارست ترا
66
دل صد پاره به چشم تو کجا می آید؟
خرمن گل به نظر پشته خارست ترا
77
خونبهایی است که بهتر ز هزاران جان است
دست و پایی که ز خونم به نگارست ترا
88
بحر و کان در نظرت چشم ترست و لب خشک
اشک و آه دگران در چه شمارست ترا؟
99
به کدام آینه تسخیر کنم روی ترا؟
که دل صاف من آیینه تارست ترا
1010
تو به این حسن به مشاطه کجاپردازی؟
که دو صد آینه رو، آینه دارست ترا
1111
گرچه خط گرد برآورد ز معموره حسن
همچنان لنگر تمکین به قرارست ترا
1212
از حجاب تو همان حلقه بیرون درست
زلف هر چند در آغوش و کنارست ترا
1313
داغداران تو از برگ خزان بیشترند
کی غم داغ من ای لاله عذارست ترا؟
1414
کی ز روز و شب صائب خبری هست ترا؟
که ز زلف و رخ خود لیل و نهارست ترا