غزل شمارهٔ 163
Toggle stanza 1پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا
11
پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مرا
شمع کافوری است بیداری شبستان مرا
22
بخیه انجم اگر بندد دهان صبح را
می توان کردن رفو چاک گریبان مرا
33
دیده شیران نیستان را دعای جوشن است
نیست پروایی ز اشک گرم مژگان مرا
44
دامن پاکان ندارد احتیاج شستشو
اشک شبنم دیده شورست بستان مرا
55
هر حبابی مهره گل گردد از گرد گناه
بحر رحمت از کرم شوید چو دامان مرا
66
از سیه روزی نیم غمگین که چون موج سراب
شب کند شیرازه، اوراق پریشان مرا
77
صائب از اندیشه سامان دل من فارغ است
آن که سر داده است، خواهد داد سامان مرا
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
بسکه چونگل پردهها بر پرده شد سامان مرا
پیرهن در جلوه آبمگرکنی عریان مرا
Bedil DehlaviGhazaliyatغزل شمارهٔ 123
رخصت نظارهایگر میدهد جانان مرا
میکشد خاکستر خود در ته دامان مرا
Bedil DehlaviGhazaliyatغزل شمارهٔ 124
ای به عالم کرده پیدا راز پنهان مرا
من کیم کز چون تویی بویی رسد جان مرا
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 3
چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مرا
خوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 162
چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا
کرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 164
برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا
خوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 165