غزل شمارهٔ 3883

دهان تنگ تو هر خرده‌دان نمی‌داند

که غیب را به جز از غیب‌دان نمی‌داند

اگرچه گام نخستین گذشتم از دو جهان

هنوز شوق مرا خوش عنان نمی‌داند

کسی که نیست تُنُک‌مایه از شعور و خرد

به هر بها که بود می گران نمی‌داند

نفس گداخته خود را به گلستان برسان

که ایستادگی این کاروان نمی‌داند

ملایمت سپر انقلاب دوران است

که نخل موم بهار و خزان نمی‌داند

به نام بلبل من گرچه باغ شد مشهور

هنوز نام مرا باغبان نمی‌داند

به داغ عشق بسوز و بساز چون مردان

که آفتاب قیامت امان نمی‌داند

خوشند اهل سعادت به سختی از دنیا

هما ز مایده جز استخوان نمی‌داند

عجب که برخورد از روزگار پیری هم

چنین که قدر جوانی جوان نمی‌داند

ز پوست راه به مغز ندیده نتوان برد

طبیب حال دل ناتوان نمی‌داند

نشد به رخنه دل هرکه آشنا صائب

ره برون شد ازین خاکدان نمی‌داند