غزل شمارهٔ 4199

تیغ زبان به عاشق حیران چه می‌کند

با پای خفته خار مغیلان چه می‌کند

یک بار سر برآر زجیب قبای ناز

دست مرا ببین به گریبان چه می‌کند

مرهم به داغ‌های جگرسوز مامنه

این دانه‌های سوخته باران چه می‌کند

بیهوده دست بر دل ما می‌نهد طبیب

با شور بحر پنجه مرجان چه می‌کند

دل چون نماند گو خرد و هوش هم ممان

این خانه خراب نگهبان چه می‌کند

آن را که عشق نیست چه لذت ز زندگی است

آن را که جان‌ستان نبود جان چه می‌کند

مطلب ز سیر بادیه از خود رمیدن است

از خود رمیده سیر بیابان چه می‌کند

شرم تو چشم بند تماشاییان بس است

آن روی شرمناک نگهبان چه می‌کند

پروانه را سراب بود نور ماهتاب

لب تشنه تو چشمه حیوان چه می‌کند

در کان لعل لاله سیراب گو مباش

شمع و چراغ خاک شهیدان چه می‌کند

چون دل به جای نیست چه حاصل ز وصل یار

از دست رفته سیب زنخدان چه می‌کند

بی‌موج یک سفینه به ساحل نمی‌رسد

یوسف حذر ز سیلی اخوان چه می‌کند

شور مرا به دامن صحرا چه حاجت است

این آتش فروحته دامان چه می‌کند

بی‌غم نیافته است کسی وصل غمگسار

صائب شکایت از غم هجران چه می‌کند