غزل شمارهٔ 6299

غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرون

به گرستن گره از تاک نیاید بیرون

از کف ساده آیینه برون آمد موی

دانه ماست که از خاک نیاید بیرون

ریشه در مغز اجابت نتواند کردن

ناله ای کز دل صد چاک نیاید بیرون

نیست اندیشه محشر دل سودازده را

دانه سوخته از خاک نیاید بیرون

نیست ممکن که پر و بال تواند وا کرد

تا دل از بیضه افلاک نیاید بیرون

آتش ظلم به یک چشم زدن می میرد

برق از بوته خاشاک نیاید بیرون

نشأه باده گلرنگ به تخت است مدام

دولت از سلسله تاک نیاید بیرون

(هیچ بسمل نکشد سر به گریبان عدم

که ازان حلقه فتراک نیاید بیرون)

کشش عشق شرار از جگر سنگ کشد

آه چون از دل غمناک نیاید بیرون؟

(زاهد از پرورش زهد ریایی عجب است

اگر از خاک تو مسواک نیاید بیرون)

(دست بیعت به خزان فل بهاران دادم)

به سبکدستی من تاک نیاید بیرون)

(نظر تربیت دهر علاجش نکند

هر که از بوته دل، پاک نیاید بیرون)

(سخن صائب اگر بگذرد از عرش بلند

آفرین از لب ادراک نیاید بیرون)