غزل شمارهٔ 3287

کوه در بادیه شوق کمر می‌بندد

خاک چون آب روان بار سفر می‌بندد

نیست از فوطه‌ربایان جهان پروایش

موی ژولیده خود هرکه به سر می‌بندد

ماه شبگرد من از خانه چو آید بیرون

ماه در خدمتش از هاله کمر می‌بندد

گوهر پاک مرا کام نهنگ است صدف

کمر کشتی من موج خطر می‌بندد

تربتش را به چراغ دگران حاجت نیست

هرکه از داغ تو آیین جگر می‌بندد

سنگ می‌بارد از افلاک، ندانم دیگر

نخل امید که امروز ثمر می‌بندد

سخن پاک بود در طلب سینه پاک

که گهر در صدف پاک گهر می‌بندد

می‌تراود سخن عشق ز لب‌های خموش

لنگر سنگ کجا بال شرر می‌بندد؟

دشت چون حلقه فتراک بر او تنگ شود

چشم شوخ تو به صیدی که نظر می‌بندد

چون به زر عمر مقدر نفراید صائب

غنچه چندین به گره بهر چه زر می‌بندد؟