غزل شمارهٔ 5112

ندارد صفحه رخسار خوبان اعتبار خط

در آتش دارد از هر حلقه نعلی بیقرار خط

هزاران چشم روشن ساختی در روزگار خط

کرامت کن به ما هم سرمه واری از غبار خط

نخواندی چون به سیر باغ خود در جوش گل ما را

به برگ سبز باری یاد کن در نوبهار خط

به روی گرم کن این شمع ناحق کشته را روشن

که شد چشم امید من سفید از انتظار خط

نکردی در زمان زلف اگر شیرازه دلها را

مشو غافل به عهد دولت ناپایدار خط

اگر چه خال باشد مرکز پرگار خوبی را

کند از شرمساری روی پنهان در غبار خط

به این خاک مراد امیدها را وعده می دادم

ندانستم نمک در دیده ام ریزد غبار خط

ز حسن نو خطان بسیار دشوارست دل کندن

دواند ریشه چون جوهر در آهن خارخار خط

صفای گوهر از گرد یتیمی بیش می گردد

غباری نیست بر خاطر مرا از رهگذار خط

چنان کافزاید از بیهوش دارو نشأه صهبا

دو بالا می شود کیفیت لب از غبار خط

چه نسبت خط مشکین را به روی ساده خوبان؟

در آتش دارد از هر حلقه نعلی بیقرار خط

بود خواب پریشان سنبل فردوس در چشمش

چرانیده است هرکس چشم خود در سبزه زار خط

کند از سر کشی هرخون که در دل زلف، عاشق را

تلافی می کند آخر نسیم مشکبار خط

خمار صبح را ته شیشه شب می کند درمان

مشو غافل ز رخسار بتان در روزگار خط

نثاری هست لازم، خواندن فرمان شاهان را

نسازم نقد دین و دل چرا صائب نثار خط؟