غزل شمارهٔ 704
Toggle stanza 1از شرم، حرص دلبری افزود ناز را
11
از شرم، حرص دلبری افزود ناز را
کز دوختن گرسنه شود چشم، باز را
22
دارم امید آن که شود طبل بازگشت
آواز دل تپیدنم آن شاهباز را
33
فریاد عندلیب ز گل شد یکی هزار
بی پرده کرد، پرده بسیار، ساز را
44
از های های گریه من، چون صدای آب
خواب غرور گشت گرانسنگ، ناز را
55
آهن دلان به عجز ملایم نمی شوند
از اشک شمع دل نشود نرم، گاز را
66
دلهای بی نیاز نیندیشد از زیان
پروای نقش کم نبود پاکباز را
77
گردد قبول خلق، حجاب قبول حق
پوشیده کن ز دیده مردم نماز را
88
خامش نشین چو شمع که لازم فتاده است
کوتاهی حیات، زبان دراز را
99
فرمان پذیر باش که از راه بندگی
محمود شد ز حلقه به گوشان ایاز را
1010
در محفلی که نیست می ناب، عارفان
از زاهدان خشک شمارند ساز را
1111
منعم مکن ز پرورش خویش چون هلال
کافکنده ام چو مه به تمامی گداز را
1212
سر می رود به باد ز افشای راز عشق
صائب نهفته دار گهرهای راز را
Zameen