غزل شمارهٔ 5311

چشم سوزن خیره گردد از صفای خرقه ام

بخته چون انجم شود گم در ضیای خرقه ام

بخته را بر خرقه من چون سپند آرام نیست

کارآتش می کند نورو ضیای خرقه ام

استخوان در پیکرش چون ماه نوزرین شود

سایه بر هر کس که اندازد همای خرقه ام

چون لباس غنچه تنگی می کند بربوی گل

آسمان نیلگون بر کبریای خرقه ام

گرچه عمری شد که ازوجد و سماع افتاده ام

می رباید کوه را از جا هوای خرقه ام

سیر دریا می کند در خانه تنگ حباب

آن که پندارد که من درتنگنای خرقه ام

گوهر بی قیمتم مرگ صدف عید من است

کی دگرگون می شود رنگ از فنای خرقه ام

چاک در پیراهن رسوایی خود می زند

آن که افتاده است چون سگ در قفای خرقه ام

نیست کسبی فقر من چون خرقه پوشان دگر

نافه مشکم ز طفلی آشنای خرقه ام

خرقه پوش از شاخ چون گل سر برون آورده ام

نیست رنگ عاریت بر پاره های خرقه ام

بس که گردیدم به گرد خویش صائب چون فلک

دانه دل نرم شد در آسیای خرقه ام