غزل شمارهٔ 62

کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

که دل شاد دارد بهر دوستگانی

دلا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان آتشینم به رخ زعفرانی

نشانت کی جوید که تو بی‌نشانی

مکانت کی یابد که تو بی‌مکانی

بتا گر مرا تو ببینی ندانی

به جان لاله زارم به رخ زعفرانی

گل سرخ دیدم شدم زعفرانی

یکی لعل دیدم شدم زر کانی

اگر بد گمان گشتی ای دوست بر من

نیازارم از تو بدین بدگمانی

بمیر ای حکیم از چنین زندگانی

ازین زندگانی چو مردی بمانی

ورق تا نگردانده باد خزانی

غنیمت شمر نوبهار جوانی