قصیدهٔ شمارهٔ 50 - درستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه

به کوی عقل مرو، گر به عشوه بردی راه

وگر ز عقل گذشتی، بگوی بسم الله

ز هر طرف که درآمد گشاده رخ آن ماه

مرا مشاهده شد سر ثم وجه الله

خنک نسیم معنبر شمامه‌ای دل‌خواه

که در هوای تو برخاست بامداد پگاه

به گوش جان رهی منهیی ندا در داد

ز حضرت احدی لا اله الّا الله

به روز شنبهٔ سادس ز ماه ذی الحجّه

به سال هفتصد و شصت از جهان بشد ناگاه

سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه

اگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه

چو آفتاب برآمد ز قعر آب سیاه

ز ذره ذره شنو لا اله الا الله

به جان رسید دل روشنم ز بخت سیاه

کند درازی شب عمر شمع را کوتاه

ز تاب شعشعه مهر سایه بهر پناه

سزد که بگسلد از شخص و پیش گیرد راه

ز فیض گلشن روی تو چون شود آگاه

که سوزد آتش حسن تو بال مرغ نگاه