حکمت شمارهٔ 105

زان گونه کز ابر آمدی برف به بار

امروز کند شکوفه را باد نثار

بحری ست کف جود شه کوه وقار

هرگز نفتد به غیر گوهر به کنار

این اهل قبور خاک گشتند و غبار

هر ذره ز هر ذره گرفتند کنار

دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار

بر پاره گلی لگد همی زد بسیار

سنّت بکن و فریضۀ حق بگزار

وآن لقمه که داری از کسانْ باز مدار

امروز من از تشنه دهانی و خمار

نی دل دارم نه عقل و نه صبر و قرار

ای دل بگذر ز عشق و معشوق و دیار

گر دیده وری ز هر سه بندی زنار

ای مرد سماع معده را خالی دار

زیرا چو تهیست نی کند نالهٔ زار

تا چند کشی سخرهٔ نفس بیکار

تا چند خوری چو اشتران خوشهٔ خار

چون از رخ یار دور گشتم به بهار

با غم بچه کار آید و عیشم بچه کار