یکی، دوستی را که زمانها ندیده بود گفت: کجایی که مشتاق بودهام؟
گفت: مشتاقی به که ملولی.
دیر آمدى، اى نگار سرمست
زودت ندهیم دامن از دست
معشوقه که دیر دیر بینند
آخر، کم از آن که سیر بینند؟
شاهد که با رفیقان آید، به جفا کردن آمده است؛ به حکمِ آن که از غیرت و مُضادّت خالی نباشد.
اِذٰا جِئتَنی فی رُفْقَةٍ لِتَزُورَنی
وَ اِنْ جِئْتَ فی صُلْحٍ فَأَنتَ مُحارِبُ
به یک نفس که برآمیخت یار با اَغیار
بسی نماند که غیرت وجودِ من بکشد
به خنده گفت که من شمعِ جمعم ای سعدی
مرا از آن چه که پروانه خویشتن بکُشد؟
One who had for a considerable time not seen his friend asked him where he had been and said he had been longing. He replied: ‘To be longing is better than to be satisfied.’
Thou hast come late, O intoxicated idol, We shall not soon let go thy skirt from the hand. He who sees his sweetheart at long intervals Is after all better off than if he sees too much of her.
When thou comest with friends to visit me Although thou comest in peace thou art attacking.
If my sweetheart associates one moment with strangers It wants but little and I die of jealousy. She said smiling: ‘I am the lamp of the assembly, O Sa’di, What is it to me if a moth kills itself?’
Zameen