حکمت شمارهٔ 99

جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان

که بحر تلخ بود جای گوهر و مرجان

چهار روز ببودم به پیش تو مهمان

سه روز دیگر خواهم بدن یقین می‌دان

نعیم تو نه از آن است که سیر گردد جان

مرا به خوان تو باید هزار حلق و دهان

خجسته باد بهاری بهار ارسنجان

بر آن ظریف سخی و جواد و راد و جوان

هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان

که مست بودم از آن می که جام اوست جهان

اگر به مدت جاوید ذره‌های جهان

سخن‌سرای شوندی به صدر هزار زبان

به نیکی و بدی آوازه در بسیط جهان

سه کس برند رسول و غریب و بازرگان

تمام گشت و مزین شد این خجسته مکان

به فضل و منت پروردگار عالمیان

شکر به شکر نهم در دهان مژده دهان

اگر تو باز برآری حدیث من به دهان

تو را که گفت که برقع برافکن ای فتان

که ماه روی تو ما را بسوخت چون کتان