غزل شمارهٔ 400
Toggle stanza 1وه که در عشق چنان میسوزم
11
وه که در عشق چنان میسوزم
که به یک شعله جهان میسوزم
22
شمع وش پیش رخ شاهد یار
دم به دم شعلهزنان میسوزم
33
سوختم گر چه نمییارم گفت
که من از عشق فلان میسوزم
44
رحمتی کن که به سر میگردم
شفقتی بر که به جان میسوزم
55
با تو یاران همه در ناز و نعیم
من گنه کارم از آن میسوزم
66
سعدیا ناله مکن گر نکنم
کس نداند که نهان میسوزم