غزل شمارهٔ 158
Toggle stanza 1مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد
11
مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد
کآشوب حسن روی تو در عالم اوفتد
22
گر در خیال خلق، پریوار بگذری
فریاد در نهاد بنیآدم اوفتد
33
افتاده تو شد دلم ای دوست دستْ گیر
در پای مفکنش که چنین دل کم اوفتد
44
در رویت آن که تیغ نظر میکشد به جهل
مانند من به تیر بلا محکم اوفتد
55
مَشکن دلم که حقهٔ راز نهان توست
ترسم که راز در کف نامحرم اوفتد
66
وقتست اگر بیایی و لب بر لبم نهی
چندم به جست و جوی تو دم بر دم اوفتد
77
سعدی صبور باش بر این ریشِ دردناک
باشد که اتفاق یکی مرهم اوفتد