غزل شمارهٔ 372
Toggle stanza 1عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم
11
عشقبازی نه من آخر به جهان آوردم
یا گناهیست که اول من مسکین کردم
22
تو که از صورت حال دل ما بیخبری
غم دل با تو نگویم که ندانی دردم
33
ای که پندم دهی از عشق و ملامت گویی
تو نبودی که من این جام محبت خوردم
44
تو برو مصلحت خویشتن اندیش که من
ترک جان دادم از این پیش که دل بسپردم
55
عهد کردیم که جان در سر کار تو کنیم
و گر این عهد به پایان نبرم نامردم
66
من که روی از همه عالم به وصالت کردم
شرط انصاف نباشد که بمانی فردم
77
راست خواهی تو مرا شیفته میگردانی
گرد عالم به چنین روز نه من میگردم
88
خاک نعلین تو ای دوست نمییارم شد
تا بر آن دامن عصمت ننشیند گردم
99
روز دیوان جزا دست من و دامن تو
تا بگویی دل سعدی به چه جرم آزردم