غزل شمارهٔ 1174

الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!

مبادا خالیَت شَکَّر ز مِنقار

زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ.

گرت خوی من آمد ناسزاوار

قدم درنه اگر مردی درین کار

حجاب تو تویی از پیش بردار

میی درده که در ده نیست هشیار

چه خفتی عمر شد برخیز و هشدار

درآمد دوش ترکم مست و هشیار

ز سر تا پای او اقرار و انکار

بگرد فتنه می‌گردی دگربار

لب بامست و مستی هوش می‌دار

منم از جان خود بیزار بیزار

اگر باشد تو را از بنده آزار

خداوند خداوندان اسرار

زهی خورشید در خورشید انوار