غزل شمارهٔ 1171
Toggle stanza 1در بگشا کآمد خامی دگر
11
در بگشا کآمد خامی دگر
پیشکشی کن دو سه جامی دگر
22
هین که رسیدیم به نزدیک ده
همره ما شو دو سه گامی دگر
33
هین هله چونی تو ز راه دراز
هر قدمی غصه و دامی دگر
44
غصه کجا دارد کان عسل
ای که تو را سیصد نامی دگر
55
بسته بدی تو در و بام سرا
آمدت آن حکم ز بامی دگر
66
گر به سَنام سر گردون روی
بر تو قضا راست سنامی دگر
77
ای ز تو صد کام دلم یافته
میطلبد دل ز تو کامی دگر
88
ای رخ و رخسار تو رومی دگر
ای سر زلفین تو شامی دگر
99
سوی چنان روم و چنان شام رو
تا ببری دولت رامی دگر
1010
لطف تو عام آمد چون آفتاب
گیر مرا نیز تو عامی دگر
1111
هر سحری سر نهدت آفتاب
گوید بپذیر غلامی دگر
1212
بر تو و برگرد تو هر کس که هست
دم به دم از عرش سلامی دگر
1313
بیسخنی ره رو راه تو را
در غم و شادیست پیامی دگر
1414
این غم و شادی چو زمام دلند
ناقه حق راست زمامی دگر
1515
شاد زمانی که ببندم دهن
بشنوم از روح کلامی دگر
1616
رخت از این سوی بدان سو کشم
بنگرم آن سوی نظامی دگر
1717
عیش جهان گردد بر من حرام
بینم من بیت حرامی دگر
1818
طرفه که چون خنب تنم بشکند
یابد این باده قوامی دگر
1919
توبه مکن زین که شدم ناتمام
بعد شدن هست تمامی دگر
2020
بس کنم ای دوست تو خود گفته گیر
یک دو سه میم و دو سه لامی دگر