غزل شمارهٔ 1503
Toggle stanza 1غلامم خواجه را آزاد کردم
11
غلامم خواجه را آزاد کردم
منم کاستاد را استاد کردم
I am the slave who set the master free, I am the one who taught the teacher.
22
منم آن جان که دی زادم ز عالم
جهان کهنه را بنیاد کردم
I am that soul which was born of the world yesterday, and yet erected the ancient world.
33
منم مومی که دعوی من این است
که من پولاد را پولاد کردم
I am the wax whose claim is this, that it was I who made steel steel.
44
بسی بیدیده را سرمه کشیدم
بسی بیعقل را استاد کردم
I have painted with surmeh many a sightless one, I have taught many a one without intelligence.
55
منم ابر سیه اندر شب غم
که روز عید را دلشاد کردم
I am the black cloud in the night of grief who gladdened the day of festival.
66
عجب خاکم که من از آتش عشق
دماغ چرخ را پرباد کردم
I am the amazing earth who out of the fire of love filled with air the brain of the sky.
77
ز شادی دوش آن سلطان نخفتهست
که من بنده مر او را یاد کردم
In joy that king slept not last night, because I the slave remembered him.
88
ملامت نیست چون مستم تو کردی
اگر من فاشم و بیداد کردم
It is not to blame, since you intoxicated me, if I am scandalous and wrought injustice.
99
خمش کن کآینه زنگار گیرد
چو بر وی دم زدم فریاد کردم
Silence, for the mirror is rusting over; when I blew upon it, it protested against me.
Zameen