غزل شمارهٔ 1552
Poet: Rumi
Toggle stanza 1ما آفت جان عاشقانیم
11
ما آفت جان عاشقانیم
نی خانه نشین و خانه بانیم
22
اندر دل تو اگر خیال است
می پنداری که ما ندانیم
33
اسرار خیالها نه ماییم
هر سودا را نه ما پزانیم
44
دلها بر ما کبوترانند
هر لحظه به جانبی پرانیم
55
تن گفت به جان از این نشان کو
جان گفت که سر به سر نشانیم
66
آخر تو به گفت خویش بنگر
کاندر دهن تو می نشانیم
77
هر دم بغل تو را گرفته
در راحت و رنج می کشانیم
88
تا آتش و آب و بادطبعی
ما باده خاکیت چشانیم
99
وان گاه دهان تو بشوییم
آن جا برسی که ما نهانیم
1010
چون رخت تو در نهان کشیدیم
آنگه بینی که ما چه سانیم
1111
چون نقش تو از زمین ببردیم
دانی که عجایب زمانیم
1212
هر سو نگری زمان نبینی
پس لاف زنی که لامکانیم
1313
همرنگ دلت شود تن تو
در رقص آیی که جمله جانیم
1414
لب بر لب ما نهی تو بیلب
اقرار کنی که همزبانیم
1515
ای شمس الدین و شاه تبریز
از بندگیت شهنشهانیم