غزل شمارهٔ 200

ای از علو قدر به کرسی نهاده پا

فرق مقیم فرش حریم تو عرش سا

شکر و سپاس و منت و عزت خدای را

پروردگار خلق و خداوند کبریا

منسوخ شد مروت و معدوم شد وفا

زین هر دو مانده نام چو سیمرغ و کیمیا

آن را که نیست وسعت مشرب درین سرا

در زندگی به تنگی قبرست مبتلا

سبحان قادری که صفاتش ز کبریا

بر خاک عجز می‌فکند عقل انبیا

ای مرغ روح بر پر ازین دام پر بلا

پرواز کن به ذروهٔ ایوان کبریا

ای بنده بازگرد به درگاه ما بیا

بشنو ز آسمان‌ها حی علی الصلا

ای صوفیان عشق بدرید خرقه‌ها

صد جامه ضرب کرد گل از لذت صبا

ای خان و مان بمانده و از شهر خود جدا

شاد آمدیت از سفر خانه خدا

شب رفت و هم تمام نشد ماجرای ما

ناچار گفتنی‌ست تمامی ماجرا