غزل شمارهٔ 1765
Poet: Rumi
Toggle stanza 1عاشق روی جان فزای توییم
11
عاشق روی جان فزای توییم
رحمتی کن که در هوای توییم
22
تو به رخسار آفتابی و مه
ما همه ذره در هوای توییم
33
تا تو زین پرده روی بنمایی
منتظر بر در سرای توییم
44
ای که ما در میان مجلس انس
بیخود از شربت لقای توییم
55
خیره چون دشمنان مکش ما را
کآخر ای دوست آشنای توییم
66
تو رضا می دهی به کشتن ما
ما همه بنده رضای توییم
77
گرچه با خاتم سلیمانیم
ای پری زاده خاک پای توییم
88
شمس تبریز جان جانهایی
ما همه بنده و گدای توییم