غزل شمارهٔ 448

دل راگشاد کار ز صد عقده برترست

آزادی طبیعت این مهره ششدرست

این بوی روح‌پرور از آن خوی دلبر است

وین آب زندگانی از آن حوض کوثر است

در چشمت ار حقیر بود صورت فقیر

کوته نظر مباش که در سنگ گوهرست

دستی که ریزشی نکند شاخ بی برست

نخلی که میوه ای ندهد خشک بهترست

در بحر شعر، خامشی از لاف بهترست

دست بلند، حجت عجز شناورست

خال لب تو داغ دل آب کوثرست

پنهان تبسمت نمک شور محشرست

پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست

هر زخم، مرغ روح مرا بال دیگرست

آن را که در وطن لب نانی میسرست

سی شب ز ماه عید سرایش منورست

سرچشمه نشاط دل پاک گوهرست

تا دل شکفته است، سخن تازه و ترست

این خانه گوشواره عرش مطهرست

کو را سعادت از نظر سعد اکبرست