غزل شمارهٔ 1759
Toggle stanza 1اه چه بیرنگ و بینشان که منم
11
اه چه بیرنگ و بینشان که منم
کی ببینم مرا چنان که منم
22
گفتی اسرار در میان آور
کو میان اندر این میان که منم
33
کی شود این روان من ساکن
این چنین ساکن روان که منم
44
بحر من غرقه گشت هم در خویش
بوالعجب بحر بیکران که منم
55
این جهان و آن جهان مرا مطلب
کاین دو گم شد در آن جهان که منم
66
فارغ از سودم و زیان چو عدم
طرفه بیسود و بیزیان که منم
77
گفتم ای جان تو عین مایی گفت
عین چه بود در این عیان که منم
88
گفتم آنی بگفت های خموش
در زبان نامدهست آن که منم
99
گفتم اندر زبان چو درنامد
اینت گویای بیزبان که منم
1010
میشدم در فنا چو مه بیپا
اینت بیپای پادوان که منم
1111
بانگ آمد چه میدوی بنگر
در چنین ظاهر نهان که منم
1212
شمس تبریز را چو دیدم من
نادره بحر و گنج و کان که منم