غزل شمارهٔ 1289
Poet: Rumi
Toggle stanza 1دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش
11
دلی کز تو سوزد چه باشد دوایش
چو تشنه تو باشد که باشد سقایش
22
چو بیمار گردد به بازار گردد
دکان تو جوید لب قندخایش
33
توی باغ و گلشن توی روز روشن
مکن دل چو آهن مران از لقایش
44
به درد و به زاری به اندوه و خواری
عجب چند داری برون سرایش
55
مها از سر او چو تو سایه بردی
چه سود و چه راحت ز سایه همایش
66
چو یک دم نبیند جمال و جلالت
بگیرد ملالی ز جان و ز جایش
77
جهان از بهارش چو فردوس گردد
چمن بیزبانی بگوید ثنایش
88
جواهر که بخشد کف بحر خویَش
فزایش که بخشد رخ جان فزایش
99
جهان سایه توست روش از تو دارد
ز نور تو باشد بقا و فنایش
1010
منم مهره تو فتاده ز دستت
از این طاس غربت بیا درربایش
1111
بگیرم ادب را ببندم دو لب را
که تا راز گوید لب دلگشایش
Zameen