غزل شمارهٔ 2192
Toggle stanza 1ای عارف خوش کلام برگو
11
ای عارف خوش کلام برگو
ای فخر همه کرام برگو
22
هر ممتحنی ز دست رفته
بر دست گرفت جام برگو
33
قایم شو و مات کن خرد را
وز باده باقوام برگو
44
تا روح شویم جمله می ده
تا خواجه شود غلام برگو
55
قانع نشوم به نور روزن
بشکاف حجاب بام برگو
66
بپذیر مدام خوش ز ساقی
چون مست شدی مدام برگو
77
آن جام چو زر پخته بستان
زان سوختگان خام برگو
88
مبدل شد و خوش حطام دنیا
چون رستی از این حطام برگو
99
لب بستم ای بت شکرلب
بیواسطه و پیام برگو