غزل شمارهٔ 1557
Toggle stanza 1یا رب توبه چرا شکستم
11
یا رب توبه چرا شکستم
وز لقمه دهان چرا نبستم
22
گر وسوسه کرد گرد پیچم
در پیچش او چرا نشستم
33
آخر دیدم به عقل موضع
صد بار و هزار بار رستم
44
از بندگی خدا ملولم
زیرا که به جان گلوپرستم
55
خود من جعل الهموم هما
از لفظ رسول خوانده استم
66
چون بر دل من نشسته دودی
چون زود چو گرد برنجستم
77
اینها که نبشتم از ندامت
آن وقت نبشته بود دستم