غزل شمارهٔ 1034
Poet: Rumi
Toggle stanza 1مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار
11
مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار
رخ فرخ خود را مپوشان به یکی بار
22
تو دریای الهی همه خلق چو ماهی
چو خشک آوری ای دوست بمیرند به ناچار
33
مگو با دل شیدا دگر وعده فردا
که بر چرخ رسیدست ز فردای تو زنهار
44
چو در دست تو باشیم ندانیم سر از پای
چو سرمست تو باشیم بیفتد سر و دستار
55
عطاهای تو نقدست شکایت نتوان کرد
ولیکن گله کردیم برای دل اغیار
66
مرا عشق بپرسید که ای خواجه چه خواهی
چه خواهد سر مخمور به غیر در خمار
77
سراسر همه عیبیم بدیدی و خریدی
زهی کاله پرعیب زهی لطف خریدار
88
ملوکان همه زربخش تویی خسرو سربخش
سر از گور برآورد ز تو مردهٔ پیرار
99
ملالت نفزایید دلم را هوس دوست
اگر ره زندم جان ز جان گردم بیزار
1010
چو ابر تو ببارید بروید سمن از ریگ
چو خورشید تو درتافت بروید گل و گلزار
1111
ز سودای خیال تو شدستیم خیالی
کی داند چه شویم از تو چو باشد گه دیدار
1212
همه شیشه شکستیم کف پای بخستیم
حریفان همه مستیم مزن جز ره هموار
Zameen