غزل شمارهٔ 272
Toggle stanza 1حداء الحادی صباحا بهواکم فاتینا
11
حداء الحادی صباحا بهواکم فاتینا
صدنا عنکم ظباء حسدونا فابینا
22
و تلاقینا ملاحا فی فناکم خفرات
فتعاشقنا بغنج فسبونا و سبینا
33
عذل العاذل یوما عن هواکم ناصحیا
ان یخافوا عن هواکم فسمعنا و عصینا
44
و رایناکم بدورا فی سماوات المعالی
فاستترنا کنجوم بضیاکم و اهتدینا
55
بدرنا مثل خطیب امنا فی یوم عید
فاصطفینا حول بدر فی صلوه اقتدینا
66
فدهشنا من جمال یوسف ثم افقنا
فاذا کاسات راح کدماء بیدینا
77
فبلا فم شربنا و بلا روح سکرنا
فبلا راس فخرنا و بلا رجل سرینا
88
فبلا انف شممنا و بلا عقل فهمنا
و بلا شدق ضحکنا و بلا عین بکینا
99
نور الله زمانا حازنا الوصل امانا
و سقی الله مکانا بحبیب التقینا
1010
و شربنا من مدام سکر ذات قوام
فی قعود و قیام فظهرنا و اختفینا
1111
فهززنا غصن مجد فنثرنا تمر وجد
فاذا نحن سکاری فطفقنا و اجتبینا