غزل شمارهٔ 153
Poet: Rumi
Toggle stanza 1شمع دیدم گرد او پروانهها چون جمعها
11
شمع دیدم گرد او پروانهها چون جمعها
شمع کی دیدم که گردد گرد نورش شمعها
22
شمع را چون برفروزی اشک ریزد بر رخان
او چو بفروزد رخ عاشق بریزد دمعها
33
چون شکر گفتار آغازد ببینی ذرهها
از برای استماعش واگشاده سمعها
44
ناامیدانی که از ایامها بفسردهاند
گرمی جانش برانگیزد ز جانشان طمعها
55
گر نه لطف او بدی بودی ز جانهای غیور
مر مرا از ذکر نام شکرینش منعها
66
شمس دین صدر خداوند خداوندان به حق
کز جمال جان او بازیب و فر شد صنعها
77
چون بر آن آمد که مر جسمانیان را رو دهد
جان صدیقان گریبان را درید از شنعها
88
تخم امیدی که کشتم از پی آن آفتاب
یک نظر بادا از او بر ما برای ینعها
99
سایه جسم لطیفش جان ما را جانهاست
یا رب آن سایه به ما واده برای طبعها