غزل شمارهٔ 1912
Toggle stanza 1بیا ساقی می ما را بگردان
11
بیا ساقی می ما را بگردان
بدان می این قضاها را بگردان
22
قضا خواهی که از بالا بگردد
شراب پاک بالا را بگردان
33
زمینی خود که باشد با غبارش
زمین و چرخ و دریا را بگردان
44
نیندیشم دگر زین خورده سودا
بیا دریای سودا را بگردان
55
اگر من محرم ساغر نباشم
مرا لا گیر و الا را بگردان
66
اگر کژ رفت این دلها ز مستی
دل بیدست و بیپا را بگردان
77
شرابی ده که اندر جا نگنجم
چو فرمودی مرا جا را بگردان