بخش 3 - (مناجات دوم) در بخشایش و عفو یزدان
Toggle stanza 1ای به ازل بوده و نابوده ما
11
ای به ازل بوده و نابوده ما
وی به ابد زنده و فرسوده ما
22
دور جنیبتکشِ فرمان تست
سُفتِ فلک غاشیهگردان تست
33
حلقهزنِ خانهبهدوش توایم
چون درِ تو حلقهبهگوش توایم
44
داغ تو داریم و سگ داغدار
مینپذیرند شهان در شکار
55
هم تو پذیری که ز باغ توایم
قمری طوق و سگ داغ توایم
66
بیطمعیم از همه سازندهای
جز تو نداریم نوازندهای
77
از پی توست این همه امّید و بیم
هم تو ببخشای و ببخش ای کریم
88
چارهٔ ما ساز که بیداوریم
گر تو برانی، به که روی آوریم؟
99
این چه زبان؟ وین چه زبانرانی است؟
گفته و ناگفته پشیمانی است
1010
دل ز کجا؟ وین پر و بال از کجا؟
من که؟ و تعظیم جلال از کجا؟
1111
جان به چه دل راه درین بحر کرد؟
دل به چه گستاخی ازین چشمه خَورد؟
1212
در صفتت گنگ فرو ماندهایم
«مَن عرف الله» فرو خواندهایم
1313
چون خجلیم از سخن خام خویش
هم تو بیامرز به انعام خویش
1414
پیش تو گر بیسر و پای آمدیم
هم به امید تو خدای آمدیم
1515
یار شو ای مونس غمخوارگان
چاره کن ای چارهٔ بیچارگان
1616
قافله شد، واپسیِ ما ببین
ای کَسِ ما! بیکَسیِ ما ببین
1717
بر که پناهیم؟ تویی بینظیر
در که گریزیم؟ تویی دستگیر
1818
جز در تو قبله نخواهیم ساخت
گر ننوازی تو، که خواهد نواخت؟
1919
دست چنین پیش که دارد که ما؟
زاری ازین بیش که دارد که ما؟
2020
درگذر از جرم که خوانندهایم
چارهٔ ما کن که پناهندهایم
2121
ای شرف نام نظامی به تو
خواجگی اوست غلامی به تو
2222
نزل تحیّت به زبانش رسان
معرفت خویش به جانش رسان