غزل شمارهٔ 244

نگاهت چشم جادو برنتابد

فریب خال هندو برنتابد

چو گل از تابشی برمی فروزی

مزاجت گرمی خو برنتابد

تعالی الله از آن لطف بناگوش

که بر تابیدن رو برنتابد

چنان در دوستی توسن عنانی

که رخش طاقتت مو برنتابد

صبا ترسان وزد سویت که ترسد

دماغت عکس گیسو برنتابد

مزاج وحشیی داری که از دور

نگاه چشم آهو برنتابد

ز بس وحشی غزالانت رمانند

دل شوریده ام هو برنتابد

کلاه ناز نیک از سر نهادی

جبینت چین ابرو برنتابد

خدنگ چشم زود از زه فکندی

کمانت زور بازو برنتابد

چو عزم بدعتی خویت نماید

عنان زان سو به این سو برنتابد

به قهر و ناز تو گردن نهادیم

که سر از صولجان گو برنتابد

چو آید در بیان کلک «نظیری »

لآلی تار صد تو برنتابد