غزل شمارهٔ 108

تو را به کعبه مرا کار با دل افتادست

به کعبه بتکده من مقابل افتادست

صدای بی جرس ار بشنوی غریب مدان

که روح ماست به دنبال محمل افتادست

سپند طالع من حرز ان یکاد کنید

صلیب زلف بتانم حمایل افتادست

به عزم کعبه کنید اتفاق خلوتیان

که پیر صومعه را بار در گل افتادست

نه کج ز مستی می کرده قبله باده فروش

دلش به گوشه میخانه مایل افتادست

شکسته بر ورق جبهه تو خامه حکیم

که ابروان تو را عقده مشکل افتادست

حریف بین چه به راحت بساط می چیند

ز تیز نقشی افلاک غافل افتادست

حریم خاک چو قربانگه منا دیدم

که هر طرف نگری صید بسمل افتادست

یکی به گور عزیزان شهر سیری کن

ببین که نقش امل ها چه باطل افتادست

مجردان سبک سیر از جهان رفتند

گهر به قعریم و خس به ساحل افتادست

گدای پیر مغان شو که پادشاه فقیر

بر آستانه میخانه سایل افتادست

ضرر به مال «نظیری » پیش بین نرسد

که او به وادی و رختش به منزل افتادست