غزل شمارهٔ 320

با حکمت ایستاده‌ام اینم پناه بس

با عفوت این گنه که ندارم گناه بس

حسنت که خط نوشت به خونم درنگ چیست

یک مؤمن و دو کافر هندو گواه بس

هرچند از دلم غم دیرینه پرسش است

مکتوب تو فراق تو را عذرخواه بس

تعویذ چشم زخم وصال تو هجر تست

نقصان ماه حرز تمامی ماه بس

گو کوکب براق سواران در ابر باش

در تیره شب دلیل رهم برق آه بس

بادم که نور دیده یعقوب می برم

از مصر بوی پیرهنم زاد راه بس

صد خاندان ز آه ضعیفی تبه شود

روز سپید را دم شاه سیاه بس

دیوانگان ز ماه نو آشفته می شوند

شور مراست جلوه پر کلاه بس

حیف آیدم که آن خم ابرو ترش شود

بهر نظارگی تو ضبط نگاه بس

امید هست سود و زیان سربسر شود

سرمایه ام خجالت تقصرگاه بس

آوردن شفیع «نظیری » خیانت است

امید بنده بر کرم پادشاه بس