غزل شمارهٔ 529

هر کس که تقرب ز وصال تو نجوید

واندر ره ادراک جمال تو نپوید

فردا که شب وعده دیدار سر آید

رهبر نبود سوی تو چندان که نجوید

فردا که تو در گلشن فردوس خرامی

طوبی، ادب آنست، که در راه نروید

شک نیست که چرخ از پی صد دور بیاید

مهر تو ز هر ذره خاکم که ببوید

فریاد ز غوغای رقیبان که نمانند

تا با تو کسی درد دل خویش بگوید

دیدار حرام است کسی را که چو خسرو

از دیده به خون دل خود دست بشوید