غزل شمارهٔ 1982

دوری منزلم از بسکه ندامت اثر است

سودن دست ز پا یک دو قدم پیشتر است

این نه قصر است همانا که بهشت دگر است

که گشاده به رخ اهل صفا هشت دراست

دودم از سینه که گرد آمده بالای سر است

قدسیان را شده از ناوک آهم سپر است

هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

عشقبازی دگر و نفس‌پرستی دگر است

ناله ام پرورش آموز نهال اثر است

ور به دارت بنمایم که سراپا ثمر است

بر گذر ای دل غافل که جهان برگذر است

که همه کار جهان رنج دل و دردسر است

در شب هجر که از روز قیامت بتر است

مردم دیده من غرقه به خون جگر است