غزل شمارهٔ 290
Poet: Amir Khusrau Dehlavi
Metre: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
Rhyme: انرسیدنیست
Poetic form: Ghazal
Toggle stanza 1ای دل، غمین مباش که جانان رسیدنی ست
11
ای دل، غمین مباش که جانان رسیدنی ست
در کام تسمه چشمه حیوان رسیدنی ست
22
ای دردمند هجر، مینداز دل ز درد
کاینک طبیب آمده، درمان رسیدنی ست
33
ای آب دیده، ریختنی گرد کن گهر
کان پادشا درین ده ویران رسیدنی ست
44
ای گلستان عمر، ز سر برگ تازه کن
کان مرغ آشیان به گلستان رسیدنی ست
55
پروانه وار پیش روم بهر سوختن
کان شمع دیده در شب هجران رسیدنی ست
66
در ره بساط لعل ز خون جگر کشم
کان نازنین چو سرو خرامان رسیدنی ست
77
جانی که از فراق رها کرد خانه را
یاد آورید کارزوی جان رسیدنی ست
88
با خویش می زدم که فراق ار چنین بود
این چاشنیت در بن دندان رسیدنی ست
99
آورد بخت مژده که خسرو تو غم مخور
تیر بلا به سینه فراوان رسیدنی ست
Sources
Persian text source: Ganjoor